Doe ik het...of doe ik het niet?????

 

wat heb ik daar al vaak over getobd

(note ; Mandy staat naast me en als ik haar vraag of getobd nu op een t of d eindigd....legt ze me uit; met een d natuurlijk; ken je 't kofschip dan niet????)

 

Tjonge, .mama is inpressed!! Net tien jaar geworden....en vertelt me ff hoe het kofschip werkt (waar ik natuurlijk wel van gehoord heb...maar hoe dat nu werkt?). geloof dat ik haar maar eerst mijn logjes laat lezen voor ik ze on air gooi!!! (lees; moeders is TROTSSSSSSSSSS)

 

Afin, ik heb dus wat afgetobd.....zou ik weer een logje schrijven? nee...toch maar niet.

 

Maar eigenlijk ook wel weer zonde...Heb zoveel verhalen over Mandy & Mike geschreven....en Mees 'die hangt' er maar bij. sneu!!!

 

Nou weten de oplettende lezers wel dat we het afgelopen jaar een nogal 'intensief'jaar hebben gehad,-zacht uitgedrukt-  dus veel logtijd wàs er evenvoudigweg niet, maar ga het toch weer een keer proberen.

 

Begin dus dit logje met onze jongste!!!

Vandaag 9 maanden!!!! En wederom een portretje eerste klas!!!

(van wie hebben ze dat toch?) De ondertste twee tandjes zijn al present....en...meneertje heeft - hoe verzin je het-  een kop! Kan om aandacht schreeuwen als de beste (Mike is niet de stilste...maar Mees komt er met gemak overheen); trekt alle kastjes open (en haalt de inhoud er natuurlijk uit!!!), loopt al zelf langs de bank en is een heerlijk moederskindje.

 

 

 

 

Mike lijkt wat rustiger te worden; al schopt ie met tijd en wijlen overal tegenaan. Niks deugt, niemand is zijn vriend en hij wordt nooit vijf!(in het echt is ie 'populair' op school, kan ie met iedereen spelen -mits ie niet moe is- en wordt ie over 2 maandjes al vijf!) Hij heeft zijn eerste echte vriendinnetje leren kennen op de camping afgelopen zomer (en wederom...mijn kids hebben smaak wat vriendjes en vriendinnetjes betreft!!!), samen met haar haalden ze de grootste ondeugd uit- en speelde hij natuurlijk veel 'baby'...het liefst met echte luiers! (en dat is nogsteeds een favoriet spelletje van hem momenteel)

 

nog in zijn pyama papa aan het helpen...

intiem met vriendinnetje!

vriendinnetje heeft ook wel smaak...wat een stoere pik , die Mike!

onze eigen sony crocket!

 

 

Mandy ...zoals ik al schreef; moeders (en vaders) is trots. Damn...dat is bèst een slim grietje!-af en toe té slim- , zit lekker in dr vel en lijkt een heel leuke (én mooie!) puber te worden!

 

 

 

Raym is nogsteeds bij huis; alles heeft toch een beste impact op hem gehad,

fysiek en lichamelijk is ie behoorlijk van zijn stuk gebracht; maar werkt daar hard aan! Beetje bij beetje; met ups and downs gaat het steeds een stukje beter....al blijft ie erg vermoeid.

 

Met moeders gaat het ook veel beter; na negenmaanden verlof (zwangerschapsverlof & daarna t.v.t) ben ik weer aan het werk gegaan. De eerste keren had raymond dan volledige hulp met de kids...en tegenwoordig gaat het al zo goed dat ie het practisch alleen kan! (en al zeg ik het zelf; drie kids, waaronder een baby, is best heftig!)

 

De tuin is inmiddels ook redelijk zoals we gedacht hadden en hebben we heerlijk -ondanks alle sores- van ons tuintje kunnen genieten deze zomer!

(leuk fotoverslagje voor een volgend logje??)

 

nou, Voor zover wel weer ff genoeg ge-up-date, niet?

 

groetjesss!!!

vervolg; en wéér!

 

Ik denk dat raym nog een uurtje ongeveer moest 'bijtrekken' voordat ie gereed was om naar het ziekenhuis te gaan...daar zouden ze immers het apparaatje zó kunnen uitlezen als het iets met zijn hart te maken had; ookal hadden we niet op 'het moment' op de knop gedrukt. (hij moet altijd zo'n soort telefoontje bij zich hebben; mócht ie wat voelen, moet ie daarop drukken, dan maakt het 'langere filmpjes')

 

Zoals ik al eerder dacht en gezegd heb tegen hem; op zo'n moment ga ik écht niet zoeken of denken aan dat ding hoor;

dan bel ik zoooooooo weer 112. Toen ie daar zo lag/ zat/hing dacht ik er wel even aan.......heb nog ff gekeken of ie op de kast lag (lag ie dus niet) en heb verder gehandeld.  Maar dat even terzijde- daar wilde ik het niet eens over hebben-. Misschien omdat dit 'al' de derde keer was, en hij (nog) geluid uitbracht, was ik minder in paniek als de vorige keren. Ik had in mijn hoofd gezet dat ie ws.  de vorige keren flauwgevallen was om de een of andere reden (niet dat dat mooi is....) maar die paniek van de eerste keren was er niet in die mate van toen....

 

In het ziekenhuis konden ze op dat moment niks; de arts was er niet (jaaaa, we hadden op het ding moeten drukken....) maar voor de zekerheid moest ie toch maar blijven. Hij kreeg ook wat plakkertjes op die het in de gaten hielden er werd bloed etc afgetapt.

 

De volgende morgen duurde het lang (alles duurt lang als je ergens op wacht) voordat de arts het apparaatje uitgelezen had.

De arts was blij!, hoewel er niet op de alarmknop gedrukt was had het apparaatje in zijn borst toch veel 'korte filmpjes' met byzonderheden opgeslagen. Hoe het hart onregelmatig werd en zelfs stopte!! Ze hadden het nog noooit 'zo mooi' kunnen zien (- geweldig; k denk er toch wat dubbel over....), en er werd meteen een pacemaker besteld die het langer dan de gebruikelijke zeven a acht jaar kon volhouden. (Raymond was nog wat jonger dan de gebruikelijke 'doorsnee' patienten.

 

Toen ze dat vastgesteld hadden mocht raym opeens NIETS meer. Hij mocht niet van zaal af, niet van zijn kamer...zelfs niet zelf pissen (en de wc. was toch wel een halve meter van zijn bed vandaan!!!) Duhhhhhhhhhhh;

nog geen drie weken geleden hadden ze gezegd tegen raym (na het aflezen van het stikkie in zijn borst- controle bezoek-) dat ie wel geregeld een heel hoge hartslag had; maar niet iets 'waar ze wat aan hadden'...hij moest het eigenlijk wat meer gaan forceren!!!...

(toen ik dat hoorde was ik uiteraard ooooooook niet blij!!!- forceren- 'zijn ze nou helemaal gek geworden?")

 

en nu?????...nu mag ie dus letterlijk NIETS meer. (en raym kan al zo goed stilzitten!!!(not). Na veel gezeur mag ie nu dan toch zelf naar de wc..maar daar blijft het ook bij)

 

Morgen krijgt ie dan die pacemaker...en vrijdag nog wat onderzoeken waaronder een catheterisatie (nadat raym daar zelf om gevraagd had omdat zijn pa ook de nodige 'ervaringen' daarmee opgedaan had....

 

Mochten ze vernauwingen vinden (en dat ligt al maanden bij ons) verhelpen ze dat gelijk als dat gaat.

 

tot zover hier even de update voor nu.

 

Ik heb hulp gekregen, (want zat er toch wel errrug doorheen, zeker na het bericht van zijn hart) en wil dan ook - met name- beide oma's heeeeeel hartelijk bedanken!!!Ook de vele berichtjes, belangstelling en aanboden doen op zulke momenten enorm goed (al komt het niet altijd uit...zeker met een zieke Mees er ook nog bij...) dus via deze weg; jullie ook allemaal bedankt!!!